Sfeerverslag Deelnemersdag

Afgelopen vrijdag 15 juni was het eindelijk tijd voor onze eerste deelnemersdag! Op deze zonnige dag, zowel letterlijk als figuurlijk, verzamelde een grote groep Mens Achter de Patiënt deelnemers en betrokkenen zich in Sittard. De indrukwekkende entreehal van het Rabobankgebouw was gehuld in Mens Achter de Patiënt-blauw en onder het genot van een kopje thee of koffie, en natuurlijk een lekker stuk limburgse vlaai, werd de feestelijke dag geopend.

Het doel van deze deelnemersdag was voor ons duidelijk… teruggeven!  Mensen, die met een grote dosis gedrevenheid veel gegeven hebben om ons verder te helpen, in het zonnetje te zetten, te bedanken. Maar vooral ook duidelijk te maken dat we zonder hen nooit het punt hadden bereikt waar we nu zijn. Daarnaast had ik ook een persoonlijk doel. Ik wilde graag, van de deelnemers zelf, antwoord krijgen op de vraag: “Welke eigenschappen komen het meest naar voren onder de deelnemers van Mens Achter de Patiënt?”  Wat moet iemand in zich hebben om een deelnemer te zijn, om zoveel te kunnen geven?

Ik raakte aan de praat met meerdere deelnemers en het eerste antwoord werd al snel, zonder twijfel, gegeven; “Enthousiasme en positiviteit”. Iets wat inderdaad niet te missen was. Al sinds de binnenkomst van de eerste gasten werd de ruimte gevuld met gezelligheid, gelach en verheugde gesprekken. Op bijna elk gezicht een stralende blik.

Na de koffie en thee nam iedereen plaats in het auditorium, wachtende tot het programma van start zou gaan. De spits werd afgebeten door Nieke Cleven, communicatieadviseur van de Rabobank, ze verwelkomde ons in het gebouw en vertelde enthousiast over haar ervaring met Stichting Mens Achter de Patiënt, hoe trots ze is dat de Rabobank hier een deel van mag uitmaken. Sjim en Matthijs volgden haar op, namen ons mee op de reis die Mens Achter de Patiënt de afgelopen jaren heeft afgelegd. Van een gesprek aan de keukentafel tot een heuse deelnemersdag. Ook werd de toekomstvisie gedeeld, hoe het kleine zaadje dat enkele jaren geleden geplant werd hopelijk uitgroeit tot een diepgewortelde eik die niet makkelijk weg te denken is in de zorgwereld. En dat kunnen we natuurlijk alleen samen!

De eerste helft van het programma werd afgesloten met een energizer, het stilzitten en luisteren werd even onderbroken voor een activiteit. Een activiteit waar het volgende antwoord op mijn vraag “Welke eigenschappen komen het meest naar voren onder de deelnemers van Mens Achter de Patiënt?” meteen sterk naar voren kwam.

“Openheid, durven iets van jezelf met anderen te delen. En geen vooroordelen hebben over anderen, gewoon luisteren! ” werd mij verteld.

De energizer bestond uit het stellen van vragen, vragen om elkaar net iets beter te leren kennen. “Heb je een bijzonder talent?” was de eerste. “Waarmee kun je jou opvrolijken na een slechte dag?” volgde.
Open en eerlijke antwoorden werden gegeven. Men raakte druk met elkaar in gesprek en de vragen bleken bij velen het begin te zijn van een uitwisseling van bijzondere verhalen. Dit gebeurde met zoveel enthousiasme dat er een flinke stem opgezet moest worden om de groep tot stilte te manen en verder te gaan met het dagprogramma.

De laatste spreker van de dag was Edmond Öfner, een ervaren expeditieleider, die door middel van onder andere een aantal metaforen vertelde waar de kracht van een mens uit bestaat en hoe belangrijk een juiste instelling is. De nadruk lag op de obstakels die men moet overwinnen om doelen in het leven te behalen. Of dat nou het beklimmen van de Mount Everest is, het loslaten van het verleden of het omgaan met een ziekte. Inspirerende woorden waar iedereen zijn of haar eigen boodschap uit haalden en mee naar huis nam. Bij mij bleef vooral zijn visie over het principe van ‘Geven en nemen’ lang ronddwalen. De instelling ‘Geven en nemen’ kon volgens hem veel beter ‘Geven en krijgen’ zijn. Want, “Als iedereen geeft, krijg je vanzelf.”

Nadat het laatste applaus van de dag door het gebouw klonk, en iedereen zich richting de bar verplaatste voor de afsluitende borrel, werd ik gewezen op nog een belangrijke eigenschap. Een laatste antwoord op mijn vraag.

“Je moet een ambassadeur willen zijn”

“Maar wat betekent volgens u ambassadeur zijn?”

Je moet energie willen steken in het verspreiden van dit initiatief, het creëren van een breder draagvlak, het verder willen brengen dan dat het nu is!”

Ik kon niks anders dan breed glimlachen en haar bedanken voor haar mooie antwoord. Het woord deelnemers doet inderdaad tekort. Stuk voor stuk zijn jullie ambassadeurs van onze stichting. Ambassadeurs die zorgen voor de kracht van Mens Achter de Patiënt. Ambassadeurs waar we met het hele team hartstikke trots op zijn.

Langzaam liep de dag ten einde en bij de uitgang werden de Mens Achter de Patiënt tassen, inclusief de eerste editie van het MAP-magazine, uitgedeeld. Ik keek nog een keer naar alle mensen om mij heen en ik dacht terug aan een opmerking van de laatste spreker, Edmond. Een uitspraak die niet alleen geldt voor de aanwezigen op deze mooi dag maar voor iedereen die zich ingezet heeft voor ons, iedereen die het ambassadeurschap heeft uitgedragen.

“Sterkte zit in de mensen die blijven geven. En soms zie je zoveel sterkte om je heen dat je denkt, wat heb ik nog veel te leren! “