“Het gaat om praten mét de patiënt, niet over de patiënt”

Sophie Groenen (19), tweedejaars geneeskunde, ontmoette Marly van der Linden-Poēta (58). Ze was leerkracht in het basisonderwijs, combinatiegroep 4-5, en remedial teacher. Nu is ze afgekeurd.

Waarom hebben jullie meegedaan? Sophie Groenen: “Hier aan de universiteit vertellen ze over begrip en empathie voor de patiënt, maar het blijft allemaal wat vaag zolang je nog geen echte patiënt hebt gesproken. Nu kon ik ervaren hoe dat is. Ik vond het van tevoren spannend, wat als er een ongemakkelijke stilte zou vallen? Maar het verliep heel soepel. Het heeft mijn vermoeden bevestigd: door goed communiceren is er een wereld te winnen. Het gaat om praten met de patiënt, niet over de patiënt.”

Marly van der Linden-Poēta: “Ik vind het heel belangrijk dat artsen luisteren naar een patiënt. Ik heb vaker meegemaakt, bij mezelf, maar ook bij mijn vader, dat dat niet gebeurde en de dokter zijn eigen (naar later bleek foute) koers voer. Als een arts wel aandacht voor je heeft, zijn veel onderzoeken niet nodig, denk ik. Dat scheelt een hoop gedoe voor de patiënt en het scheelt in de zorgkosten. Ik vind het bovendien belangrijk dat een arts leert om buiten zijn eigen hokje te denken en bereid is om door te verwijzen.”

Sophie Groenen toog samen met initiatiefnemer Sjim Romme naar het revalidatiecentrum van Adelante waar Marly van der Linden-Poēta niet alleen zumba-lessen volgt en zwemt, maar onder andere ook hulp krijgt van een psycholoog. De twee studenten kregen een rondleiding door het centrum, tijdens de koffie vertelde Marly dat ze verschillende herseninfarcten heeft gehad. Aan de eerste twee infarcten schonk ze relatief weinig aandacht. Ze ging vrijwel direct weer aan het werk, ook al voelde ze zich erg moe. “Ik ben, achteraf gezien, na die tweede niet meer echt de oude geworden. Vlak voor ik mijn derde infarct kreeg, was ik al wekenlang doodmoe, maar de huisarts kon niets vinden. Mijn bloed was goed. Het was midden in de meivakantie, op een zondagochtend in 2013, toen ik mijn derde en hefstigste herseninfarct kreeg. Daarvan ben ik nooit meer helemaal hersteld.”

Ze heeft nog last van haar linkerhand, maar dat is peanuts in vergelijking met de geestelijke gevolgen. “Ik organiseerde veel op school, had een helikopterview en werkte veel samen met andere leerkrachten. Ik heb altijd cursussen naast mijn werk gevolgd, de laatste was op het gebied van remedial teaching. Ik stond om half zeven op en ging door tot half een ‘s nachts. Nu ben ik thuis en vreet alles wat ik doe energie. Laatst wilde ik de slaapkamer van boven naar beneden verhuizen, maar zoiets krijg ik niet georganiseerd. Ik heb dan hulp van een ander nodig. Mijn psycholoog helpt me nu met ordenen.” Ook lezen is voor deze lerares een waar gevecht geworden. “Ik ben snel moe en neem het niet op. Eén artikel is vaak al teveel. Ik weet niet waar het probleem zit: in mijn ogen? In het verwerken van informatie? Ik vraag het steeds aan de neuroloog, maar die weet het niet. Toen ik net getrouwd was, kreeg ik een abonnement op de Margriet, nu blijft dat blad vaak in het folie zitten. Zo frustrerend. Verdorie, dat studiemateriaal niet lukt, oké, maar dit is een blad dat ik toch zou moeten kunnen lezen. Het beperkt me heel erg. Ik had nooit verwacht dat dit me zou overkomen, ik had plannen om op mijn zestigste – eindelijk, ik wil al het sinds de pabo  – psychologie te gaan studeren.

“Ik wil graag groeien, zoals ik dat zag bij mijn zwakkere leerlingen die ik door remedial teaching echt vooruit kon helpen. Ik hoop dat ik nog kan groeien, maar dat kan ik niet alleen. Ik weet dat ik iemand nodig heb die met me meedenkt.”

Sophie vraagt of ze even iets mag zeggen. “Marly is al heel ver gekomen, dat mogen we niet vergeten. Ze rijdt weer auto, is weer begonnen met pianoles, ze sport. Ze mag trots zijn op wat ze al heeft bereikt, het is een echte doorzetter, zelfs op het moment toen artsen tegen haar zeiden dat ze maar moest accepteren dat het niet beter zou worden. Ze bleef stappen zetten.” Marly glimlacht: “Ik heb een sterke wil, weet ik door mijn bezoekjes aan de psycholoog. Ik wil vooruit. Door de feedback van Sophie en Sjim zie ik wat ik al allemaal heb bereikt. Je let daar zelf niet op, je bent alleen aan het vechten. En ik leer ook van het contact met andere patiënten. Het is heel fijn om met hen te praten. Je ben even geen uitzondering, je staat niet alleen.”

vorige

volgende

Share This