Sfeerverslag Winter Borrel

 “Een grote Familie”

Vrijdag 25 januari was een koude, grijze en vooral regenachtige dag. Geen betere dag om samen te komen met een groep hartverwarmende mensen. Mensen met een enorme motivatie om de zorg positief te veranderen, de mensen van Stichting Mens Achter de Patiënt. Het was namelijk eindelijk tijd voor de Mens Achter de Patiënt winterborrel.

De grijze lucht en de regendruppels waren al snel vergeten zodra de deur van ’t Weverke te  Schimmert open ging. De kou van buiten maakte plaats voor warmte en sfeer. Als eerste stond natuurlijk koffie, thee en Limburgse vlaai op de planning. Dit bleek echter niet zo makkelijk. Alle aanwezigen werden eerst aan het werk gezet. Er was namelijk een lange tafel klaargezet bij de ingang. Een tafel vol met kleine houten plankjes, verschillende kleuren verf, kwasten en verfrollers. De instructie luidde als volgt:

“Iedereen mag een houten plankje verven. Je bent volledig vrij om zelf te bepalen hoe of in welke kleur, maar er mag niet over de zwarte lijnen heen geverfd worden.”

 Verbaasd keken een aantal mensen in het rond. Benieuwd wat hier nou precies de bedoeling van was. Maar iedereen ging aan de slag. Er werden lijnen getrokken, stippen en lachende gezichtjes geschilderd, iemand besloot zelfs om de verf simpelweg over het plankje heen te gieten. Iedereen liet zijn creativiteit de vrije loop gaan. Creativiteit die vervolgens meteen beloond werd met dat lekkere stukje vlaai. 

Maar de feestelijke middag werd niet alleen geopend met koffie, thee en vlaai. Romy en Marcel beten de spits af met het welkomstwoord, samen zorgden zij ervoor dat  deze bijzondere middag plaats kon vinden. De achterliggende gedachte van de borrel: teruggeven!  Iedereen die zich zo belangeloos inzet voor Stichting Mens Achter de Patiënt bedanken.

Terwijl er achter de schermen van alles gebeurde met de beschilderde plankjes, doken er in de zaal opeens twee nieuwe figuren op. Mathieu en Simone kwamen zich ermee bemoeien, of beter gezegd klagen. Want vroeger was alles veel simpeler, ook Mens Achter de Patiënt. Achteraf bleken het gelukkig maar gewoon Matthijs en Sjim te zijn die wilden benadrukken wat een enorme groei de Stichting de afgelopen tijd heeft doorgemaakt. Met trots werd het volledige bestuur van de Stichting voorgesteld. Dat ondertussen al bestaat uit maar liefst 14 mensen. Maar de mensen die Mens Achter de Patiënt maken wat het is zijn natuurlijk de 143 mensen die besloten hebben om door hun verhaal te delen, samen met ons de zorg van morgen een beetje mensgerichter te maken! Jullie!

De groei van Mens Achter de Patiënt uit zich echter niet alleen in het toegenomen aantal mensen dat betrokken is. Ook gaven Matthijs en Sjim ons een blik in de toekomst, het Mens Achter de Patiënt strijdplan werd gepresenteerd. Het onderwijsprogramma wordt namelijk allang niet meer alleen in het zuiden van Limburg aangeboden, binnenkort sluiten ook  België en Brabant zich aan. Ook zij gaan voor Mensgerichte zorg! Als klap op de vuurpijl werden Eva en Romy  voorgesteld. Vanaf het volgende academische jaar nemen zij het stokje over van Matthijs en Sjim.  Samen zetten zij hun studie een jaar op pauze voor Mens Achter de Patiënt. En dat is zeker reden voor applaus.

 

Na al dit mooie nieuws was het tijd voor de pauze, en natuurlijk voor een borrel.  Ik liep langs alle tafels waar iedereen zich had verzameld. Daar werd ik aangesproken door een mevrouw. “Kijk eens rond, al deze mensen hebben jullie bij elkaar gebracht. Het voelt zo fijn om hier te zijn, het voelt als een grote familie!”

Ik volgde haar advies en keek eens goed om mij heen. Iedereen had zich verzameld rond tafels, druk in gesprek, lachend, stralend. Iedereen hoorde erbij, iedereen deed mee. Toen realiseerde ik mij pas dat dat het woord was waar ik naar opzoek was. Het woord wat deze fijne groep mensen, en de sfeer die ze creëerden, echt beschreef. Familie. Eén grote MAP-familie.

Nadat de eerste borrels van de dag genuttigd waren was het tijd voor de gastspreker. Gwen van Rosmalen vertelde haar indrukwekkende levensverhaal. Ze sprak over hoe, ondanks dat het leven onverwachte dingen voor je in petto heeft, je altijd nieuwe doelen moet vinden. Het leven wacht namelijk niet.

Ik kon niks anders dan breed glimlachen door de reacties uit het publiek bij het horen van haar verhaal. We hebben al vaker gezegd dat voelen met het hart van een ander centraal staat bij Stichting Mens Achter de Patiënt. Alle mensen die zich in Schimmert verzameld hadden wisten precies hoe dat voelt.

 “Omdat iedereen er zo positief in staat heeft dat een positief effect op iedereen. Positiviteit geef je door.” Zei Gwen.

De zaal knikte instemmend.

De allereerste winterborrel van Stichting Mens Achter de Patiënt werd afgesloten met een verrassing. Er was namelijk nog een mysterie dat opgelost moest worden. Wat was nou eigenlijk de bedoeling van die geverfde houten plankjes?

Achter de schermen was men er druk mee geweest. Met man en macht was ervoor gezorgd dat alle plankjes droog geföhnd werden, ze in de goede volgorde lagen en vervolgens goed vast zaten.  Het eindresultaat werd vlak voor het buffet naar binnen gebracht, alleen de achterkant zichtbaar. Toen de houten constructie omgedraaid werd, klonk er een hard applaus door de zaal van ’t Weverke.

De houten plankjes bleken puzzelstukken. Alle puzzelstukken uniek, net als de personen die ze geverfd hadden. Samen vormden de puzzelstukken een groot geheel, de Mens Achter de Patiënt puzzel. Iets waar iedereen onderdeel van is, net als van Stichting Mens Achter de Patiënt zelf.

Zonder jullie geen fantastische winterborrel, maar zonder jullie ook geen Mens Achter de Patiënt.

Hopelijk tot het volgende familiefeest (😉), onze zomer BBQ!